De eerste dag en het grote jubileumfeest zit erop. Na een zeer vlotte rit van ons hotel naast het vliegveld in Managua in een (voor mij) verbijsterend snelle tijd van 2 uur kwamen we aan in hotel Los Arcangeles in Juigalpa. Alleen al zo’n goed hotel is een enorme upgrade vergeleken met de vorige keer dat ik hier was. Dat was in 1997 met een bouwbrigade, die SIS iedere 2 jaar naar Juigalpa heeft gestuurd vanaf de start van de stedenband. Nu zie ik dat er toch enige luxe mogelijk is, mensen zijn beter gekleed, en draadloos Internet in het hotel is natuurlijk ongekend. De mobieltjes werken allemaal, dus we kunnen met gemak naar huis bellen, hoewel het nog wel erg duur is. En vanavond op het feest hebben we ook een aantal zeer ondernemende en capabele mensen ontmoet, mensen die deze gemeenschap goed kan gebruiken!
’s Middags begon het eigenlijk al, met koffie en taartjes bij de voorzitter van het Comité de Vinculo (een brede vertegenwoordiging van de bevolking van Juigalpa), Don Chester en zijn vrouw Dijana. Aangezien zij een banketbakkerij heeft, smaakte het geweldig goed. Na een korte pauze ontmoetten we het voltallige Comité de Vinculo voor de lunch, en maakten we officieel kennis met iedereen. Het was een groot gezelschap, 12 Nederlanders en 8 Nicaraguanen. Het feest startte om 18.00 (hier is het 7 uur vroeger dan in Nederland) met een officiële ceremonie, waarbij er eervolle medailles waren voor de Nicaraguaanse oprichters van de stedenband en voor het voltallige bestuur van de SIS. Vervolgens waren er Nederlandse cadeaus voor alle leden van het Comité de Vinculo en voor mensen die als persoon veel voor de stedenband hebben betekend. De huidige burgemeester van Juigalpa, Maria Elena, was in haar toespraak zeer geëmotioneerd; “Wij zullen altijd verbonden zijn met hart en ziel, en de deur zal hier altijd voor ons open staan”. Tijdens mijn toespraak werd het filmpje gedraaid van de aanbieding van de herdenkingsplaquette aan burgemeester Van Aartsen. Het kwam heel mooi uit dat die gedenksteen vlak voor ons vertrek is geplaatst op een sokkel bij het kantoor voor de expats in het Haagse stadhuis. Daarvan konden we de foto’s laten zien in een presentatie die ik die middag nog snel had gemaakt. Gelukkig liep alles qua techniek heel goed, alleen jammer dat we geen geluid hadden. Hoewel, na 2,5 uur ceremonieel ben je ook wel klaar met luisteren… en is het diner zeer welkom. Dat smaakte daadwerkelijk goed, en het was geen Gallo Pinto (een mix van witte en wilde rijst met bonen).
Door het geluid van de ingehuurde band was conversatie bijna onmogelijk, dus al snel stond iedereen op de dansvloer. Bailar – dansen, is een van de favoriete hobby’s hier, en ook de mijne, dus HOPPA!
Pam Leenheers, voorzitter SIS